Comparison of laparoscopic and hysteroscopic surgical treatments for isthmocele: A prospective cohort

To evaluate the clinical outcomes of laparoscopic and hysteroscopic surgical approaches for treating symptomatic isthmocele and identify their associated factors.

Forty-six patients with symptomatic isthmocele diagnosed using transvaginal saline infusion sonohysterography were enrolled in this prospective cohort study. Patients underwent either laparoscopic or hysteroscopic isthmoplasty based on their residual myometrial thicknesses and fertility desires and were subsequently followed by clinical and ultrasonographic examinations.

Twenty-two patients underwent laparoscopy and 24 underwent hysteroscopic surgery. At baseline, there was no significant difference in the mean age and years since the last cesarean section between the two groups. However, the hysteroscopy group had a higher mean parity and previous cesarean sections (p=0.00, 0.03). The most common symptoms were abnormal uterine bleeding, infertility, and dysmenorrhea. The mean baseline residual myometrial thickness was significantly higher in the laparoscopy group (p=0.00), and only laparoscopic surgery led to a significant increase in residual myometrial thickness in patients (p=0.00). Both procedures significantly reduced abnormal uterine bleeding (p=0.00), but only laparoscopy reduced infertility (p=0.00) and hysteroscopy reduced dysmenorrhea (p=0.03). Hysteroscopy showed better symptom resolution in younger patients (p=0.01), whereas age did not affect laparoscopy outcomes.

Both approaches showed similar effectiveness in resolving abnormal uterine bleeding, with laparoscopy excelling in infertility resolution and hysteroscopy excelling in dysmenorrhea resolution.

Bu çalışmanın amacı semptomatik istmosel tedavisinde laparoskopik ve histeroskopik cerrahi yaklaşımların klinik sonuçlarını değerlendirmek ve ilişkili faktörleri belirlemektir.

Bu prospektif kohort çalışmasına transvajinal salin infüzyon sonohisterografi kullanılarak semptomatik istmosel tanısı konan 46 hasta dahil edildi. Hastalara rezidüel miyometrial kalınlık ve doğurganlık isteklerine göre laparoskopik veya histeroskopik istmoplasti uygulandı ve ardından hastalar klinik ve ultrasonografik muayenelerle takip edildi.

Yirmi iki hastaya laparoskopi, yirmi dört hastaya ise histeroskopik cerrahi uygulandı. Başlangıçta, iki grup arasında ortalama yaş ve son sezaryenden bu yana geçen yıllar açısından anlamlı bir fark yoktu. Ancak histeroskopi grubunda ortalama parite ve önceki sezaryenlerin sayısı daha yüksekti (p=0,00, 0,03). En sık görülen semptomlar anormal uterin kanama, kısırlık ve dismenore idi. Başlangıçtaki ortalama rezidüel miyometrial kalınlık laparoskopi grubunda anlamlı derecede yüksekti (p=0,00) ve yalnızca laparoskopik cerrahi hastalarda anlamlı rezidüel miyometrial kalınlık artışına yol açtı (p=0,00). Her iki prosedür de anormal uterin kanamayı önemli ölçüde azalttı (p=0,00), ancak yalnızca laparoskopi kısırlığı azalttı (p=0,00) ve histeroskopi dismenoreyi azalttı (p=0,03). Histeroskopi genç hastalarda semptomlarda daha fazla düzelme sağladı (p=0,01), yaş ise laparoskopi sonuçlarını etkilemedi.

Her iki yaklaşım da anormal uterin kanamanın çözümünde benzer etkinlik göstermiştir; laparoskopi kısırlığın çözümünde ve histeroskopi dismenorenin çözümünde üstündür.